Υδρα απο το παραθυρο μου
M638
Για το Έργο
Οι στέγες της Ύδρας κατεβαίνουν σε βαθμίδες προς το λιμάνι — κεραμιδί πάνω στο λευκό, και το κοβάλτ του νερού κρατά σταθερό τον ορίζοντα.
Όλα κρατούνται μέσα σε αυτό το λαμπερό, καθαρό φως. Κοιτάμε από ένα παράθυρο, νομίζω, πάνω από τις κοντινές στέγες και κάτω προς το λιμάνι. Ολόκληρη η πόλη φαίνεται να χύνεται στην πλαγιά για να συναντήσει το νερό. Τα χρώματα είναι τόσο αγνά — μόνο εκείνο το βαθύ θαλασσινό κοβάλτ, η ζεστή γη των κεραμιδιών και τα λαμπερά λευκά τοιχώματα. Ο δυνατός ήλιος σκαλίζει καθαρές, κοφτές σκιές, δίνοντας σε κάθε κτίριο την ύπαρξή του. Κι όμως, η χρωστική στο νερό μαλακώνει, αφήνοντας το φως να αναπαύεται απλά στην επιφάνεια. Η ησυχία του μεσημεριού απλώνεται πάνω στο νησί, κρατώντας τη στιγμή λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε.