Ζαγορα αποψη προς τα κατω(σπιτι που τορα δεν φαινεται

Οι στέγες της Ζαγοράς χάνονται μισές μέσα στα δέντρα, τα κοιλώματα από κάτω βυθισμένα στο σκοτάδι, ενώ η πλαγιά κρατά ακόμη το τελευταίο φως.

Υπάρχει η αίσθηση ότι κοιτάς μέσα σε έναν κόσμο που αποκοιμιέται. Το βλέμμα γλιστρά αβίαστα κατά μήκος της πλαγιάς, ακολουθώντας τα πέτρινα μονοπάτια προς τα σπίτια που σχεδόν χάνονται ανάμεσα στα δέντρα. Τα χρώματα είναι βαθιά απαλά — ώχρα τοίχοι που συναντούν σκονισμένο ρόζ, με ένα πιο σκούρο μπλε να μαζεύεται στα κοιλώματα. Η ίδια η υφή της μπογιάς φαίνεται να αναπνέει· λεία στα μακρινά βουνά, τραχιά και πολυστρωματική πάνω στην πέτρα και τις στέγες. Το φως έχει πλέον γίνει μια απαλή λάμψη, όχι δέσμη, που μαλακώνει κάθε άκρη που αγγίζει. Μια ησυχία στέκεται πάνω από το χωριό, εκείνη που κουβαλά τη ζέστη της μέρας μέσα στη νύχτα.