Ζαγορα,η πλατια απο γωνια προς τα πανο
M1958
Για το Έργο
Από τη γωνιακή αυτή οπτική, η πλατεία της Ζαγοράς ανοίγει διαγώνια, ανηφορίζοντας διαμέσου λευκοσβησμένων τοίχων και στενών σοκακίων προς τις ηλιόλουστες στέγες.
Τα κατακόρυφα της αρχιτεκτονικής ισορροπούν με το οριζόντιο επίπεδο της πλακοστρώσεως και του ουρανού· τα καθαρά λευκά, οι ώχρες και τα σβησμένα μπλε υφαίνουν τη σάρκα του αιγαιακού φωτός. Ψυχρά γκρι και απαλά λιλά δομούν τις σκιές, αποσαφηνίζοντας τις γωνίες με ήπια ακρίβεια. Ο πινέλας αλλάζει ρυθμό ανάμεσα σε προσεκτικές γραμμές που χαράσσουν τα αρχιτεκτονικά περιγράμματα και σε πιο ελεύθερες κτυπήματα που προσδίδουν υφή στην πέτρα, τη βλάστηση και τις φθαρμένες επιφάνειες. Παρουσιάζεται ως ένα ήσυχο θραύσμα του χωριού, όπου ο συλλογικός χώρος υπερισχύει του θεάματος. Χωρίς ανθρώπινες παρουσίες, η ίδια η πλατεία μιλά για την αθόρυβη φιλοδοξία και τις καθημερινές τελετουργίες της κοινότητας. Η σιωπή διακυβεύει το σύνολο, ένας χώρος γεωμετρίας, θερμότητας και αθόρυβης μνήμης.