Ζαγορα

Πέτρινα σπίτια κατηφορίζουν προς την κοιλάδα της Ζαγοράς, με τους κρεμ τοίχους τους να συλλαμβάνουν το πλάγιο φως του απογεύματος.

Μια ήρεμη διαχρονικότητα αναπαύεται πάνω σε αυτό το χωριό, σαν να κρατά το ίδιο φως εδώ και πολύ καιρό. Τα πέτρινα σπίτια κατεβαίνουν βαθμιδωτά στην πλαγιά, με τους τερακότα και τους ζεστούς κρεμ τοίχους τους να ανοίγονται προς ένα θολό γαλαζωπό βάθος. Η δροσιά της ελιάς και της πλάκας αναπαύεται στα δέντρα. Η μπογιά φαίνεται να αναπνέει διαφορετικά σε κάθε σημείο της επιφάνειας — υπομονετική και λεία στους τοίχους, πιο χαλαρή και στεγνή εκεί όπου αγγίζει την υφή του φύλλου και της πέτρας. Το φως πέφτει πλάγια, στρογγυλεύει κάθε στέγη και απλώνει απαλές σκιές ανάμεσα στα σπίτια. Ο χρόνος επιβραδύνεται εδώ, κρατώντας τον ήσυχο ρυθμό ενός χωριού που έχει διατηρήσει τη δική του βαθμίδα.