Σκυρος,σουρουπο η Κατινα στο καφενεδακι

Η Κατίνα κάθεται στο τραπέζι της στη Σκύρο, καθώς το κοράλι και το ροζ σβήνουν αργά προς μια λεπτή ραφή μπλε.

Υπάρχει μια βαθιά ησυχία σε αυτή τη στιγμή. Κάθεται ελαφρώς εκτός κέντρου, πλαισιωμένη από την ζεστή πέτρα και την τερακότα του μικρού καφενείου, αφήνοντας το μάτι να γλιστρά πέρα από εκείνη προς τον φωτεινό ορίζοντα. Το ροζ και το κοράλι βυθίζονται προς μια απομακρυσμένη γραμμή μπλε. Λιλά σκιές μαζεύονται κάτω από το τραπέζι, μαλακώνοντας τα περιγράμματα των πραγμάτων. Η μπογιά φαίνεται να αναπνέει από μόνη της — τόσο ελεύθερη κι ανοιχτή στον ουρανό, τόσο λεπτή και απαλή γύρω από το πρόσωπο και τα χέρια της. Η πιο χοντρή πινελιά στους τοίχους μόλις που πιάνει το τελευταίο φως. Το βαθύ κόκκινο της ενδυμασίας της τη ριζώνει εκεί. Το σούρουπο ξαπλώνει απαλά στη μικρή πλατεία, και ο χρόνος αργεί στον ρυθμό της αναπνοής της.