Ζαγορα σπιτι με μεγαλη στεγη με σχιστπλιθους

Η σχιστή στέγη απλώνεται πλατιά και σκοτεινή, το βάρος της πιέζει προς τα κάτω πάνω στη λιακάδα-ασπρισμένη γη γύρω της.

Το σπίτι εδράζεται στο κέντρο, αγκυροβολημένο από εκείνη τη βαριά στέγη, ενώ το κυματιστό έδαφος και οι μακρινές μορφές απλώνονται προς τα έξω. Ώχρα και ζεστό ούμπερ γεμίζουν τη γη, με αμυδρή σιέννα κατά μήκος των τοίχων και αραιές πινελιές φασκομηλιάς στη βλάστηση. Ο ουρανός ανοίγει σε χλωμό κυανό από πάνω. Η πινελιά αλλάζει χαρακτήρα καθώς το μάτι κινείται — κοκκώδης και τραχιά στο ψημένο έδαφος και στην τοιχοποιία, πιο λεία εκεί που οι σχιστές κεραμίδες πιάνουν τον μεσημεριανό ήλιο. Το φως πέφτει έντονα από ψηλά, οξύνει τις γραμμές της κορυφογραμμής και σχηματίζει σκιές στέρεες κάτω από τις γείσες. Κάτι σαν ησυχία κρατιέται στον τόπο, φέρνοντας τη βαθιά σιωπή ενός απογεύματος που δεν χρειάζεται να κινηθεί.