Πλακα

Κοβαλτένια παντζούρια κόβουν το βλέμμα πάνω στην ανοιχτή πέτρα, κι ένα στενό ανηφορίζει μέσα από κεραμιδένιες στέγες ως εκείνη την ξέφτιλη ράχη.

Μια βαθιά ησυχία κρατά αυτό το δρόμο — αυτή που έρχεται με τον ψηλό ήλιο. Το μονοπάτι φαίνεται να ανηφορίζει, ξεπερνώντας τις αλλεπάλληλες στέγες προς εκείνη την ανοιχτόχρωμη ράχη. Η αρχιτεκτονική είναι ολόκληρη ζεστή ώχρα και κρεμ, όμως οι σκιές κρύβουν μέσα τους δροσερές βιολέ αποχρώσεις, και τα μπλε των παντζουριών μοιάζουν τόσο κοφτερά απέναντί τους. Η μπογιά αραιώνει σε μέρη — σχεδόν νιώθεις τη ζεστασιά της σανίδας να αναπνέει από κάτω. Το φως είναι τόσο άμεσο, μαζεύεται στα πιο βαθιά σημεία των κατωφλιών. Κανείς δεν βρίσκεται εδώ. Κι όμως, αισθάνεσαι μια σιωπηλή ζωή να αναπαύεται ακριβώς πίσω από τα παντζούρια. Η ζέστη κάθεται πάνω στις πέτρες, υπομονετική.