Αγιοριτης μοναχος

Μια φλόγα κεριού κρατά τη θέση της δίπλα σε ένα κομποσκοίνι, και τα δύο αναπαυμένα σε ξύλο που έχει γυαλιστεί από την καθημερινή αφή.

Η σύνθεση μαζεύεται κατά μήκος μιας ήσυχης διαγωνίου: κομποσκοίνι, ξύλινο κουτάλι και ό,τι μοιάζει με λειτουργικό βιβλίο είναι ομαδοποιημένα σε μια τραχιά ξύλινη επιφάνεια, ενώ το βάθος υποχωρεί σε θαμπό γκρι-μπλε. Ώχρα, ομπρ και αμυδρό λαδί κρατούν το κύριο βάρος της παλέτας, με απαλά λευκά να ανασηκώνουν τη σύνθεση όπου το λινό πιάνει το φως. Οι πινελιές σφίγγουν γύρω από τα γράμματα του βιβλίου και τους ρόζους του ξύλου, έπειτα χαλαρώνουν σε διακεκομμένες, στεγνές πινελιές πίσω τους. Το φως έρχεται από πάνω αριστερά, ήπιο και κατευθυνόμενο, πλάθει το φθαρμένο μαλλί και την πατίνα της πολυκαιρίας χωρίς να σκληραίνει σε αντιθέσεις. Οι σκιές κάθονται απαλά, αγκυρώνουν κάθε αντικείμενο στη σανίδα. Έργο μεσαίου μεγέθους, λάδι σε καμβά.