Καστρακι,Μετεωρα

Το Καστράκι κουρνιάζει χαμηλά κάτω από τις αμμόλιθες βελόνες, με τις κεραμιδένιες στέγες του να μοιάζουν ασήμαντες μπρος σε εκείνους τους ογκώδεις κίονες ώχρας και σιέννα.

Όλη η κοιλάδα φαίνεται να κρατά την ανάσα της μέσα σε αυτό το φως. Μπορείς να ακολουθήσεις το μικρό μονοπάτι καθώς ελίσσεται μέσα από το χωριό, περνώντας από ασβεστωμένους τοίχους και κεραμιδένιες στέγες προς εκείνες τις μεγάλες βελόνες βράχου. Οι ηλιόλουστες πλευρές τους κρατούν τη ζεστασιά της ώχρας και της σιέννα, ενώ ένα δροσερό λιλά βυθίζεται στα σκιερά βάθη. Πράσινα φασκόμηλου στικτά στις ελιές στους πρόποδές τους. Η ίδια η μπογιά αισθάνεται διαφορετική σε κάθε μέρος του καμβά — τόσο λεία στον ουρανό, μα πυκνή και ανάγλυφη στην πέτρα, σαν να χαράζει τον φθαρμένο βράχο. Το φως έρχεται χαμηλά, τεντώνει τις σκιές και ανασηκώνει τις ανατολικές πλευρές σε μια ήπια λάμψη. Μια κρατημένη ησυχία αιωρείται πάνω από το χωριό, αργή και υπομονετική σαν την ίδια την πέτρα.