Κυθνος,περιστερεονας

Ένας ανοιχτόχρωμος πέτρινος περιστερώνας στην Κύθνο στρέφει τα μικρά σκοτεινά ανοίγματά του κατευθείαν στη δύναμη του μεσημεριού.

Μια βαθιά ησυχία πλανάται πάνω από αυτή την πλαγιά. Οι χαμηλοί πέτρινοι τοίχοι φαίνεται να σε οδηγούν κατευθείαν στον περιστερώνα, κι από εκεί το μάτι μπορεί να περιπλανηθεί πίσω στους απαλούς λόφους που σβήνουν στο βάθος. Τα χρώματα έχουν μια ζεστή, στεγνή αίσθηση, σαν να αντλήθηκαν από το ίδιο το χώμα — ώχρες και τερακότα ενάντια στην ηλιοκαμένη πέτρα. Κι εκεί μακριά, εκεί που η γη συναντά τον ουρανό, υπάρχει μια ελάχιστη νότα λεβάντας. Η μπογιά η ίδια φαίνεται βαριά από φως, απλωμένη πυκνά εκεί που ο ήλιος χτυπά τους τοίχους και λιώνοντας στις δροσερές γωνιές της σκιάς. Εκείνα τα σκοτεινά ανοίγματα βυθίζονται βαθιά μέσα στη λάμψη. Τίποτα δεν κινείται. Η ατμόσφαιρα κρατά τη σιωπή ενός απογεύματος που προ πολλού έχει επιβραδυνθεί.