Ακροκορινθος

Η Ακροκόρινθος κρατά τη σύνθεση στη θέση της — ο ωχρός ασβεστόλιθός της χτυπημένος από σκληρό φως πάνω από την πλατιά κοιλάδα.

Μια γαλήνη απλώνεται σε ολόκληρο αυτό το τοπίο. Το φως του ήλιου είναι τόσο καθαρό — πέφτει πάνω στον ξεθωριασμένο ασβεστόλιθο, αφήνοντας τις βαθιές σχισμές στη σκιά. Δίνει στο βράχο αίσθηση βάρους και παρουσίας. Από εκεί το μάτι γλιστρά προς τα έξω, πάνω από την ασημοπράσινη θαμνοβλάστηση και τη σκονισμένη γη, ώσπου να αναπαυθεί στις θολές μελβάτες ράχες που ακουμπούν στον ορίζοντα. Οι γραμμές της ακρόπολης είναι ευδιάκριτες, σαφείς· και ύστερα η πινελιά χαλαρώνει, ανασαίνει μέσα στη βλάστηση και στους μακρινούς λόφους. Ο ανοιχτός μπλε ουρανός ξεθωριάζει σε αχνή ομίχλη κοντά στη γη. Το φως αισθάνεται σταθερό, αβίαστο. Μια μακρά σιωπή πλανάται πάνω από αυτόν τον τόπο — το είδος που ανήκει μόνο σε παλιές πέτρες και ανοιχτόκαμπες εκτάσεις.