Μακρινιτσα απο την εκκλησια προς τα πανω

Από τα σκαλιά της εκκλησίας, η Μακρινίτσα ανεβαίνει σε στρώματα — πέτρα, κεραμίδι, πέτρα — ώσπου οι στέγες παραχωρούν τη θέση τους στους μακρινούς λεβαντί λόφους.

Εδώ επικρατεί μια βαθιά γαλήνη, η ησυχία που ανήκει μόνο στο αργό απόγευμα. Το βλέμμα ξεκινά χαμηλά, στη λιθοδομή, και ακολουθεί την κλίση καθώς ανεβαίνει ανάμεσα στα σπίτια. Οι ασβεστωμένοι τοίχοι πιάνουν τον χαμηλό ήλιο και ρίχνουν μακριές σκιές πάνω στις κεραμοσκεπές. Μακριά, στον ορίζοντα, οι λόφοι μαλακώνουν σε λεβαντί. Η ίδια η μπογιά φαίνεται να αισθάνεται τις διαφορετικές υφές — απαλή για το σοβά και τον ουρανό, πιο στεγνή και σπασμένη για την πέτρα και τα φύλλα. Οι γραμμές είναι πιο ευκρινείς κοντά στην εκκλησία και σιγά σιγά διαλύονται προς τα ύψη. Μια παρατεταμένη ηρεμία απλώνεται σε ολόκληρο το χωριό, καθώς το φως αρχίζει να κατακάθεται.