Μακρινιτσα,αποψη,καμπαναριο

Ο καμπαναριός της Μακρινίτσας υψώνεται ανοιχτόχρωμος πάνω από τις αναβαθμίδες των στεγών, με την πέτρα του να συλλέγει το τελευταίο φως ενός απογεύματος Πηλίου.

Όλο το χωριό μοιάζει να κρατά μέσα του τη ζεστασιά ενός μακρόσυρτου απογεύματος. Τα πάντα κατηφορίζουν στην πλαγιά, σαν στρώσεις από στέγες και πέτρα. Τοίχοι σε τόνους ώχρας και τερακότας ακουμπούν πάνω σε απαλά λευκά, και ανάμεσά τους ξεφυτρώνουν πινελιές πρασίνου. Σαν απάντηση, ένα απαλό γαλάζιο απλώνεται στη μακρινή κορυφογραμμή. Το φως έρχεται από ψηλά, απαλό. Μαλακώνει τις γωνίες και μαζεύεται σε σκιές κάτω από τα γείσα. Το νιώθεις αυτό στην ίδια την υφή του χρώματος — πιο παχύ εκεί που ο ήλιος αγγίζει έναν τοίχο, και πιο λεπτό, σαν ομίχλη, όσο χάνεται στο βάθος. Η αίσθηση είναι μιας ήρεμης αρχοντιάς που σκεπάζει τον τόπο, λες και το ίδιο το απόγευμα έχει σταματήσει για ν' ακούσει.