Μακρινιτσα φθυνοπορο προς τα πανο

Ένα σοκάκι της Μακρινίτσας ανηφορίζει ανάμεσα σε πέτρινους τοίχους και κεραμοσκεπές, με τα φθινοπωρινά χρώματα να ανεβαίνουν προς έναν απαλό λιλά ουρανό.

Το βλέμμα κινείται προς τα πάνω, ξεκινώντας από τα πεσμένα φύλλα και το πέτρινο μονοπάτι, περνώντας από τερακότα στέγες και φτάνοντας στους απαλούς λιλά λόφους που χάνονται στον ανοιχτόχρωμο ουρανό. Η ώχρα και το καμένο σιένα φέρουν το βάρος του φθινοπώρου, σε διάλογο με τα ψυχρότερα γκρίζα των τοίχων και το μαλακό κίτρινο που απλώνεται πάνω. Η πινελιά μεταβάλλεται καθώς ανεβαίνει —πιο σφιχτές αφές αποδίδουν τα δοκάρια και τα κροκαλόστρωτα, ενώ πιο χαλαρές διαγράφουν την κόμη των δέντρων και τις απόμακρες ράχες. Το φως φτάνει διάχυτο, ίσως αργά το απόγευμα, μαλακώνει τις σκιές και αφήνει τα χρώματα των φύλλων να λάμπουν πάνω στην πέτρα. Τα περιγράμματα θολώνουν εκεί που οι λόφοι συναντούν τον ουρανό, τραβώντας το βάθος μέσα στην οριζόντια σύνθεση. Μια ηρεμία απλώνεται στα σοκάκια, η ηρεμία που ανήκει στα φθινοπωρινά απογεύματα των βουνών.