Ανδρος στην πλαζ η Κατινα και η μητερα μου

Δύο γυναίκες καθιστές η μία δίπλα στην άλλη στην Άνδρο, με το Αιγαίο να απλώνεται πλατύ και χαμηλό πίσω τους.

Ανάμεσά τους υπάρχει μια ησυχία που φαίνεται να αγκυρώνει ολόκληρη τη σκηνή. Ο κόσμος ανοίγει πίσω από τους ώμους τους — εκείνος ο χαμηλός ορίζοντας κάνει τη θάλασσα και τον ουρανό να μοιάζουν ατελείωτοι. Τα χρώματα μιλούν από μόνα τους. Η άμμος αναπνέει με ζεστές, ηλιοκαμένες ώχρες, που συναντούν τα δροσερά μπλε του νερού. Η μικρή εκείνη νότα κοραλί στα ρούχα τους φέρνει μια ήπια ζεστασιά. Μπορείς σχεδόν να νιώσεις την αύρα μέσα στις πινελιές, τον τρόπο που διαπερνά τα υφάσματα. Έπειτα κατακάθεται, γίνεται απαλό πέρασμα πάνω στο δέρμα τους και στους μακρινούς βράχους. Το φως πέφτει κάθετα από ψηλά, μαζεύεται σε απαλές σκιές λιλά και γκρι στα πόδια τους. Ανάμεσά τους ο χρόνος επιβραδύνει, και το απόγευμα κρατά την ανάσα του.