Νιος το σπιτι μου

Ένα σπίτι στην Ίο — κοβαλτένια παντζούρια, τοίχοι ξεθωριασμένοι από τον ήλιο, παγωμένοι στην άτεγκτη καθαρότητα του μεσημεριού.

Υπάρχει εδώ μια βαθιά ακινησία, μια αίσθηση μονιμότητας. Το σπίτι κάθεται ελαφρά εκτός κέντρου, δίνοντας στον χώρο αριστερά την ευκαιρία να ανασάνει, να ανοίγεται προς τον αέρα του νησιού. Το λευκό των τοίχων, αποχρωματισμένο από τον ήλιο, θερμαίνεται σταδιακά σε απαλή ώχρα και γήινη τερακότα κοντά στο έδαφος. Οι γραμμές του σπιτιού είναι εξαιρετικά καθαρές — τα παράθυρα, η στέγη — κι όμως η χρωστική μαλακώνει καθώς συναντά τη γη γύρω του. Το φως πέφτει από ψηλά, σχηματίζοντας σκιές που είναι ευκρινείς μα ταυτόχρονα ήπιες. Σχεδόν νιώθεις τη ζέστη να αναδύεται από εκείνους τους τοίχους. Η ατμόσφαιρα κρατά μέσα της την ήσυχη υπερηφάνεια ενός τόπου που θυμάται κανείς.