Σπιτια

Μια πόρτα κοβαλτί κρατά το χρώμα της εκεί που οι τοίχοι έχουν παραδώσει τα πάντα στο φως.

Μια βαθιά ησυχία απλώνεται πάνω από αυτά τα σπίτια, στον τρόπο που συγκρατούν μαζί την πλαγιά. Το κοβαλτένιο μπλε μιας πόρτας ξεχωρίζει μέσα σε εκείνο το λευκό που έχει ξεθωριάσει από τον ήλιο. Οι κεραμιδένιες στέγες προσθέτουν τη ζεστασιά τους, ενώ μπαλώματα ώχρινου χώματος τις αγκυροβολούν από κάτω. Μπορείς σχεδόν να νιώσεις την υφή της μπογιάς — παχιά και στεγνή εκεί που το φως χτυπά έναν τοίχο. Οι σκιές είναι εντυπωσιακά κοφτερές. Χαράζουν βαθύμπλε γραμμές κάτω από τις στρέχες και μαζεύονται στα στενά κενά ανάμεσα στα κτίρια. Δεν υπάρχουν άνθρωποι, όμως τα κατώφλια και τα φθαρμένα σκαλιά φαίνεται να κρατούν τη μνήμη τους. Ο χρόνος αργεί σε ένα τέτοιο μέρος.