Παρος ο δρομος προς την εκκλησια

Ένας χωματόδρομος στρίβει ανηφορικά προς έναν μοναχικό γαλάζιο τρούλο στην Πάρο, με τον μεσημεριανό ήλιο να πλακώνει κάθε σκιά πάνω στην ασβεστωμένη πέτρα.

Μια βαθιά ησυχία κατέχει ολόκληρη τη σκηνή. Ο δρόμος είναι μια αργή πρόσκληση, που στρίβει ανηφορικά προς εκείνη τη μικρή εκκλησία μπροστά στον ουρανό. Ο ήλιος έχει ψήσει τους τοίχους σε απαλή ώχρα και λευκό, σε αντίθεση με το δροσερό, βαθύ γαλάζιο του τρούλου. Ο ίδιος ο δρόμος αποδίδεται με ζεστές γήινες αποχρώσεις, διαπερασμένες από λεπτές κλωστές λεβάντας μέσα στις σκιές. Η μπογιά κείτεται τόσο ομαλά πάνω στους τοίχους, ενώ το έδαφος από κάτω είναι τραχύ, σπασμένο. Το φως πέφτει κατακόρυφα, χαράζοντας τα πάντα σε απλά σχήματα. Κανείς δεν βρίσκεται στο μονοπάτι. Μια κρατημένη σιγαλιά απλώνεται πάνω από την ανηφόρα, από εκείνες που αναμένουν στο χείλος ενός νησιώτικου απογεύματος.