Περιοχη Μετεωρων(Μ1330)

Στα Μετέωρα, οι βελόνες ψαμμίτη ανεβαίνουν από τον πυθμένα της κοιλάδας, τις βραχώδεις πλαγιές τους χρυσίζει ο χαμηλός απογευματινός ήλιος.

Υπάρχει μια βαθιά σιωπή σε αυτούς τους βράχους, μια αίσθηση απέραντης παλαιότητας. Οι βελόνες ψαμμίτη εκτείνονται προς τον ουρανό με κατακόρυφη ορμή. Οι βραχώδεις επιφάνειες κρατούν τα χρώματα της ίδιας της γης — ζεστές ώχρες και ούμπρα που κρυώνουν σταδιακά σε γκρίζα. Ο ουρανός αποκρίνεται με απαλά μπλε και λεβάντα. Εκεί που ο ήλιος αγγίζει τις κορυφογραμμές, μπορείς σχεδόν να νιώσεις την υφή μέσα στο πηχτό χρώμα. Πιο πίσω, όλα μαλακώνουν και χάνονται στην ομίχλη. Και στην ακριανή κορυφή — βλέπεις εκείνες τις λεπτές γραμμές; Τα μοναστήρια. Ένα τόσο μικρό ανθρώπινο άγγιγμα μέσα σε τόση πέτρα. Μια κατεχόμενη σιωπή απλώνεται παντού, αργή και ευλαβική. Ο χρόνος φαίνεται να έχει παγώσει ακριβώς στην άκρη των γκρεμών.