Πευκιας Ξυλοκαστρου

Κυανό νερό απλώνεται κάτω από έναν αποχρωματισμένο μεσημεριανό ουρανό, το χωριό χαμηλά στην ακτή. Στον αέρα, η ησυχία ενός παραλιακού τόπου σε ανάπαυση.

Στο πρώτο πλάνο, βραχώδης θαμνώδης βλάστηση· πίσω της, συνάθροιση ασβεστωμένων κτισμάτων στριμωγμένων κοντά σε ήπιους λόφους. Το μάτι κινείται από την τραχεία βλάστηση προς τα κτίσματα και ξεχύνεται έπειτα προς τον κόλπο που απλώνεται στο βάθος. Γαλάζιο και κυανό αποκρίνονται στις ζεστές ώχρες και στη θαμπή τερακότα των στεγών, με ψήγματα τιτάνιου λευκού πάνω στις κορυφές των κυμάτων και στις ηλιόλουστες προσόψεις. Πλατιές, ρέουσες πινελιές πλάθουν τη θάλασσα και τον ουρανό, ενώ πιο σφιχτές πινελιές ορίζουν παράθυρα και γείσα, και στεγνό πινέλο υπαινίσσεται την ηλιοκαμένη πέτρα. Το φως έρχεται από πάνω αριστερά, μορφοποιώντας τους λόφους με απαλή σκιά αντί για κοφτή αντίθεση, ενώ η ανακλώμενη λάμψη από το νερό ανασηκώνει τις κατώτερες προσόψεις. Οι ψυχρότεροι τόνοι υποχωρούν προς τον ορίζοντα, κρατώντας σταθερό το βάθος. Κυρίως ζεστή παλέτα, με το γαλάζιο να εισάγει ψυχρό αντίβαρο.