Προς το Δερβενι

Ώχρινοι λόφοι απλώνονται κάτω από ένα πλατύ ουρανό. Η απόσταση φαίνεται μεγάλη, σχεδόν αμίλητη. Ένας ανοιχτόχρωμος δρόμος ανοίγει μπροστά.

Στο πρώτο πλάνο, ο δρόμος οδηγεί το μάτι μέσα στη σύνθεση, που από εκεί γλιστρά στις ελαιόφυτες πλαγιές και φτάνει στις απαλές μπλε κορυφογραμμές που κλείνουν το βάθος. Γήινοι τόνοι, καμένη σιένα, ομπρ, σκονισμένο φασκόμηλο, απλώνονται σε όλη την επιφάνεια, ενώ ένα ανοιχτό κυανό ανυψώνει το άνω τμήμα. Στον ουρανό, πλατιές, ρέουσες πινελιές· στο έδαφος και τις πέτρες, κοντύτερες, στεγνότερες, που χτίζουν την υφή του τοπίου. Το φως πέφτει απαλά από ψηλά, αφήνοντας τις σκιές να μαζεύονται ήσυχα στις πτυχές του εδάφους. Στον ορίζοντα ανιχνεύεται μια ελαφρά ομίχλη, και ο χρόνος εδώ σταματά — ο αέρας κουβαλά το υπομονετικό βάρος ενός απογεύματος που δεν βιάζεται να τελειώσει.