Ροδος

Οι κεραμοσκεπές κρατούν το μεσημεριάτικο φως, στοιβαγμένες μπροστά σε μια μακριά λωρίδα αιγαιοπελαγίτικου γαλάζιου.

Μια βαθιά ηρεμία απλώνεται σε ολόκληρη τη σύνθεση. Το ζεστό, ηλιοψημένο χρώμα διατρέχει την πέτρα και τις σκεπές — μια ώχρα γεμάτη βάρος που στέκεται αντίθετη στο γαλάζιο της θάλασσας. Σχεδόν όλη η παλέτα ανήκει στους γήινους τόνους, με μόνη εξαίρεση μερικά πράσινα κυπαρίσσια που φυλάνε βάρδια πάνω από την τοιχοποιία. Η πινελιά αλλάζει χαρακτήρα από σημείο σε σημείο: από κοντά, το χρώμα πάνω στην πέτρα μοιάζει πηχτό και στεγνό, όμως καθώς το μάτι απομακρύνεται, όλα μαλακώνουν σε μια λεπτή ομίχλη εκεί που ξεκουράζεται ο ορίζοντας. Το φως πέφτει καθαρά από ψηλά. Οι σκιές είναι δροσερές και κοντές, με τις άκρες τους να μαλακώνουν ακριβώς τόσο ώστε τα κτίρια να αναπνέουν. Ο χρόνος επιβραδύνεται, και το νησί κρατά τη μακριά, ηλιόλουστη σιωπή του.