Ροδος-βουνα

Μια κορυφή κρατά τη σύνθεση στη θέση της, με τις ράχες της Ρόδου να κατεβαίνουν εκατέρωθεν σε ψυχρές σχιστόλιθες αποχρώσεις και χαμηλόφωνες ώχρες.

Μια αρχαία ηρεμία αναπαύεται πάνω σε αυτούς τους λόφους. Οι απαλές ώχρες φαίνονται κοντινές, κι έπειτα ψυχραίνουν σε σκονισμένα μπλε και ανοιχτές γκρίζες αποχρώσεις καθώς τα βουνά υποχωρούν. Η αφή του πινέλου αλλάζει με την απόσταση — πιο στεγνή και σπασμένη στην πέτρα που βρίσκεται μπροστά, κι έπειτα πιο λεία στον ουρανό και στα μακρινά επίπεδα. Και το φως είναι τόσο απαλό. Το είδος εκείνο που ανήκει σε ένα συννεφιασμένο πρωινό, που μόλις και μετά βίας αγγίζει τις άκρες της ράχης χωρίς να ρίχνει σκληρές σκιές. Ο αέρας φέρει εκείνη την αραιή βουνίσια σιγαλιά, όπου ο χρόνος αργεί και οι λόφοι απλώς κρατούν τη θέση τους.