Σαντορινη,γενικη αποψη

Κυβικοί όγκοι κατρακυλούν στην άκρη της καλδέρας, κοβαλτένιοι τρούλοι κοφτεροί κάτω από τον κατακόρυφο μεσημεριανό ήλιο, και η σκούρα θάλασσα κόβει από κάτω.

Μια βαθιά ησυχία πλανιέται πάνω από τον τόπο. Το βλέμμα ακολουθεί την καμπύλη της ακτής, κατηφορίζει στους λευκούς τοίχους και τους γαλάζιους τρούλους, και χάνεται στο νερό. Όλα μοιάζουν τόσο ανοιχτά. Τα χρώματα είναι τόσο καθαρά: το λευκό του ασβέστη κόντρα στα βαθιά μπλε της θάλασσας, και το ζεστό χώμα των βράχων να δένει τα πάντα. Βλέπεις πώς το φως πέφτει κάθετα, κάνοντας τις άκρες κοφτερές; Μικρές, έντονες σκιές φωλιάζουν ακριβώς κάτω από τις στέγες. Η πινελιά στα κτίρια είναι σίγουρη, σχεδόν χειροπιαστή, ενώ ο ουρανός και η θάλασσα αποδίδονται πιο ελεύθερα, σαν να αναπνέουν. Η σιωπή στο νησί είναι απόλυτη, γεμάτη την ξερή γαλήνη του μεσημεριού.