Σκοπελος θαλασσα καφε,μετα απο νεροποντη
MK2157
Για το Έργο
Η θάλασσα κρατά ακόμα το καφέ της βροχής, ταραγμένη και ανήσυχη. Ο αέρας είναι βαρύς, αργός να ηρεμήσει.
Μια σιωπή απλώνεται παντού, μια ακινησία μετά την καταιγίδα. Ο ουρανός πιέζει προς τα κάτω, φορτώνοντας με βάρος τα ταραγμένα νερά. Εκείνο το νησί στο βάθος μοιάζει με τη μοναδική άγκυρα του τοπίου. Το νερό είναι όλο ώχρα και ούμπρα, πιο σκούρο κοντά μας, και μαλακώνει σταδιακά προς τον ορίζοντα, εκεί που η ομίχλη συναντά το σκούρο γκρι της πλάκας. Νιώθεις την πυκνή υφή της μπογιάς όπου η θάλασσα αναταράσσεται, ενώ ο ουρανός είναι πιο λείος, ακόμα νωπός. Το φως πέφτει ομοιόμορφο και απαλό, χωρίς σκιές — έτσι όπως γίνεται όταν η βροχή έχει επιτέλους σταματήσει. Το τοπίο κουβαλά την ησυχία ενός κόσμου που ανακτά την ανάσα του, που μένει ακίνητο πριν τα πάντα ξαναρχίσουν.