Μακρινιτσα αποψη με βροχη απο το σπιτι μου

Η βροχή πέφτει πάνω από τη Μακρυνίτσα, κι από αυτή τη στέγη το χωριό κατεβαίνει σκαλοπάτι σκαλοπάτι, οι πέτρινες στέγες του να λάμπουν εκεί που τις αγγίζει το φως των λυχναριών.

Υπάρχει μια ήσυχη παρηγοριά εδώ, καθώς κοιτάς έξω από τη στέγη στη βροχή. Η δική μας ταράτσα φαίνεται να πλαισιώνει τη θέα. Αμέσως πιο κάτω, οι στέγες του χωριού κατρακυλούν στην πλαγιά, οι βρεγμένες πέτρες τους να αντανακλούν ένα χλωμό φως. Ο έξω κόσμος είναι βαθιά ούμπρα και ψυχρό σκούρο γκρι-μπλε, εκτός από εκείνα τα μικρά παράθυρα που αναπνέουν ζεστασιά μέσα στο βράδυ. Πιο μακριά, οι λόφοι απλώς διαλύονται σε μαλακό, θολό ινδικό μπλε. Παρατήρησε τη δουλειά του πινέλου — πώς είναι πιο χοντρή στην πέτρα κοντά μας, έπειτα λιώνει στην ομίχλη. Το φως έρχεται μόνο από το εσωτερικό των σπιτιών, απαλό και διάσπαρτο. Το βράδυ αναπαύεται πάνω σε όλα, ήσυχο και συγκρατημένο, εκείνη η ώρα που σε κρατά στο παράθυρο λίγο ακόμα.