Βελο,κοκκινη μπαραγκα και η μητερα μου
MK266
Για το Έργο
Μια κόκκινη μπαράγκα τραβά πρώτη το βλέμμα, το βαθύ της χρώμα μαζεμένο γύρω από τη μητέρα του ζωγράφου, κάπου στο Βέλο.
Μια βαθιά ησυχία φαίνεται να απλώνεται γύρω από τη μητέρα. Είναι το αγκύρι της σκηνής, η παρουσία της τόσο σταθερή. Τα χρώματα μοιάζουν με ανάμνηση — το βαθύ κόκκινο που διπλώνει μέσα σε θαμπούς γήινους τόνους και μαλακά σχιστόλιθα μπλε, αφήνοντας μια ζεστασιά να ανεβαίνει από το δέρμα της. Η μπογιά αναπνέει διαφορετικά σε κάθε μέρος του καμβά. Στο πρόσωπο και στα διπλωμένα χέρια η πινελιά είναι κοντινή και προσεκτική, ενώ στο βάθος ανοίγει, αφήνοντας παλιότερα στρώματα να διαφαίνονται. Και το φως — έρχεται χαμηλά από το πλάι, ένα χρυσό φως που πλάθει το μάγουλό της και κάνει το κόκκινο ύφασμα σχεδόν να βουίζει. Μια σιωπή κατακάθεται πάνω στη σκηνή, ο αέρας να κουβαλά το βάρος ενός απογεύματος που αρνείται να περάσει.