Υδρα,σουρουπο απο λυμενοβραχιονα προς τα εξο
M1450
Για το Έργο
Από τον μώλο της Ύδρας, ο ήλιος αγγίζει τη γραμμή του νερού — κι από πάνω, ο ουρανός καίει σε κόκκινο και χρυσό.
Υπάρχει μια βαθιά ησυχία εδώ έξω, όρθιος πάνω σε αυτές τις παλιές πέτρες. Η θέα ανοίγει ευθεία προς τη θάλασσα, ως εκείνη τη μαλακή, αχνή μορφή του νησιού. Ο ουρανός καίει με βαθύ κόκκινο και χρυσό στο κέντρο του, ξεθυμαίνοντας σε λιλά και γκρι προς τις άκρες, και η θάλασσα επιστρέφει όλο αυτό το χρώμα πίσω μας μέσα σε σπασμένες, ανάλαφρες ρυτίδες. Η πινελιά αλλάζει χαρακτήρα παντού. Ο ουρανός είναι τόσο ομαλός, ενώ το νερό χτίζεται από κοντύτερες, γρήγορες αγγίξεις που αρπάζουν το τελευταίο φως. Πάνω στον ίδιο τον μώλο, η μπογιά είναι πιο χοντρή, κρατά το βάρος που έχει ασπρίσει ο ήλιος. Όλα μαλακώνουν από εκείνο το φως που έρχεται από πίσω. Ο χρόνος φαίνεται να επιβραδύνει, κρατώντας αυτή τη στιγμή ανάμεσα στη μέρα και τη νύχτα.