Ζαγορα στην πλατια,σουρουπο

Η πλατεία της Ζαγοράς κρατά την τελευταία ζεστασιά της μέρας — τα καλντερίμια αρχίζουν να δροσίζουν, η άκρη της βρύσης ακόμη φωτισμένη.

Μια ησυχία κατακάθεται πάνω στις πέτρες, σαν το χωριό να εκπνέει τη μέρα του. Τα κτίρια και στις δύο πλευρές φαίνεται να γέρνουν προς τα μέσα, σύροντάς σε μαζί τους κατά μήκος του καλντερίμι. Μερικοί άνθρωποι στέκονται ακόμη κοντά σε πόρτες και πάνω σε χαμηλούς τοίχους — μικρές αγκυροβολίες ζωής μέσα στην αυξανόμενη γαλήνη. Η ζεστασιά της πέτρας αποκρίνεται στα ψυχρά μπλε που ξυπνούν στον ουρανό, ενώ οι σκιές απλώνονται απαλά στο έδαφος. Ελάχιστες μόνο πινελιές φωτός απομένουν, πιάνοντας τζαμαρίες και την άκρη μιας βρύσης. Ο ήλιος φτάνει τόσο χαμηλός και ήπιος που μαλακώνει κάθε άκρη. Ο αέρας κουβαλά εκείνη την κατακρατημένη σιγή του λυκόφωτος, όταν η μέρα έχει χαλαρώσει την αγκαλιά της μα τα φανάρια δεν έχουν ακόμη ανάψει.