Ζαγορα

Ανοιχτόχρωμες σειρές σπιτιών ανεβαίνουν σκαλιστά την πλαγιά του Πηλίου, με τα μπλε παντζούρια να κόβουν το επίπεδο μεσημεριάτικο φως πάνω από το ξερό φασκόμηλο.

Μια βαθιά ησυχία φαίνεται να έχει κατακαθίσει σε ολόκληρο το χωριό. Τα σπίτια σκαρφαλώνουν στην πλαγιά το ένα μετά το άλλο. Οι πινελιές που διαμορφώνουν τις κεραμοσκεπές και τις ανοιχτόχρωμες προσόψεις τους έχουν μια καθαρή, συνειδητή ακρίβεια. Εκείνες οι μικρές νότες του βαθύ μπλε στα παντζούρια βρίσκουν αντήχηση στα ζεστά ώχρα μονοπάτια και στις γήινες αποχρώσεις της παλιότερης πέτρας. Τα πράσινα στο πρώτο πλάνο είναι ξερά — φασκόμηλο και ελιά. Έπειτα η γη ανοίγει, η μπογιά μαλακώνει καθώς οι λόφοι υποχωρούν στον αέρα. Το φως έχει εκπληκτική διαύγεια· πέφτει κατακόρυφα, ρίχνοντας δροσερές σκιές που μοιάζουν σχεδόν λεβαντί. Ολόκληρη η σκηνή κουβαλά τη βαριά ζεστασιά του μεσημεριού, και ο χρόνος φαίνεται να αναπαύεται πάνω στις στέγες.