Ζαγορα η πλατια με απογευματινη λιακαδα

Μακριές σκιές απλώνονται στην πλατεία, με κοφτές άκρες εκεί που ο ήλιος πέφτει πάνω στον άσπρο σοβά. Η ζέστη κάθεται παντού.

Όλη η σκηνή μοιάζει να κρατιέται στη σιωπή ενός μεγάλου απογεύματος. Το μάτι γλιστρά πάνω στις χλωμές πέτρες και ξεκουράζεται στα κτίρια, εκεί που το φως θερμαίνει τους τοίχους σε ώχρα και τερακότα. Αρκεί όμως να προσέξεις τις σκιές. Αναπνέουν έναν πιο δροσερό αέρα κάτω από τα γείσα, γεμάτες από απαλούς γκρίζους τόνους και λεβάντα. Υπάρχει ένα ελαφρύ άγγιγμα κοβαλτίνας μπλε σε ένα παντζούρι, και το βαθύ πράσινο ενός φυτού κοντά σε μια πόρτα. Η μπογιά είναι συμπαγής στην αρχιτεκτονική, αλλά χαλαρώνει μέσα στη σκιά. Μερικές φιγούρες παραμένουν στα άκρα, μικρές μέσα στον πλατύ χώρο. Κάτι στη σύνθεση κρατά τη βαριά ραστώνη ενός απογεύματος που δεν βιάζεται να τελειώσει.