Μοναστήρι με Στοές
N
Για το Έργο
Οι πέτρινες κολόνες υποχωρούν η μία μετά την άλλη, και η στοά στενεύει καθώς βαθαίνει στη σκιά.
Μια βαθιά ησυχία απλώνεται παντού. Τη νιώθεις στην αρχιτεκτονική — στον τρόπο που οι κολόνες σε τραβούν προς τα μέσα και οι πλακάκια του δαπέδου κρατούν έναν σταθερό ρυθμό κάτω από τα πόδια. Οι τοίχοι αναπνέουν σε γήινες αποχρώσεις, ζεστή ώχρα και ούμπρα που παραχωρούν τη θέση τους σε δροσερό γκρι μέσα στη σκιά. Υπάρχει μόλις μια υπόνοια πράσινου, μια και μόνη ήσυχη νότα στο βάθος. Το φως είναι μαλακό. Έρχεται από τη μία πλευρά, χαϊδεύοντας μόλις την πέτρα. Από κοντά, η μπογιά είναι τόσο προσεκτική, μα μαλακώνει καθώς ο χώρος απομακρύνεται. Ένα ύφασμα, ίσως ένα δοχείο, αγκυροβολεί μια ανθρώπινη παρουσία χωρίς να διαταράξει την ηρεμία. Ο χρόνος επιβραδύνεται εδώ, και η σιωπή κρατά το δωμάτιο σαν δροσερός αέρας πάνω στην πέτρα.