Μονεμβασια,σπιτια με φοντο τον βραχο,λυγη θαλασσα

Σκαρφαλωμένη σε ένα ασβεστολιθικό ακρωτήρι, η καστροπολιτεία της Μονεμβασιάς υψώνεται πάνω από μια γαλήνια θάλασσα. Οι κεραμιδένιες στέγες της, λουσμένες στο φως του δειλινού, μοιάζουν να κρατούν ακόμα τη ζέστη της μέρας.

Από την κάτω αριστερή γωνία αναδύεται ο τραχύς βράχος, στηρίζοντας έναν πυκνό οικισμό με στενά σοκάκια και καμαρωτές εισόδους, ενώ δεξιά η ματιά χάνεται στην ανοιχτή θάλασσα. Η αρχιτεκτονική αποδίδεται με ζεστές ώχρες και λευκά ξεθωριασμένα από τον ήλιο, που έρχονται σε αντίθεση με τα ψυχρά γκρίζα και τις γαιώδεις αποχρώσεις του φθαρμένου βράχου. Στα νερά, το βαθύ κοβάλτιο σβήνει σε τυρκουάζ κοντά στην ακτή, καθώς μια αδιόρατη καταχνιά τυλίγει τα μακρινά περιγράμματα. Η πινελιά μεταβάλλεται: ρέουσα στον ουρανό και τη θάλασσα, γίνεται αδρή και απτή στις πέτρινες επιφάνειες, αποκαλύπτοντας με λεπτομέρεια τους αρμούς και τα κεραμίδια. Το φως, που πηγάζει από πάνω δεξιά, λούζει τους ανατολικούς τοίχους με μια χρυσαφένια θαλπωρή. Μακριές σκιές πλάθουν τον οικισμό, βαθαίνοντας τις εσοχές του, ενώ το αντανακλώμενο φως της θάλασσας αγγίζει απαλά τις σκιερές πλευρές. Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει σε αυτή τη συνάντηση του αιώνιου βράχου με την ανθρώπινη δημιουργία.