Σεριφος,τοπιο χωρις ουρανο

Ώχρινοι τοίχοι ανεβαίνουν σε στεγνή πλαγιά, κυβιστοί και ασβεστωμένοι πάνω στην ωχρή πέτρα. Η ζέστη κάθεται σε κάθε επιφάνεια.

Στη σύνθεση δεν υπάρχει ουρανός που να αποδεσμεύει το βλέμμα — το μάτι κινείται οριζόντια κατά μήκος αναβαθμίδων και βραχωδών εξοχών, ακολουθώντας τον σκαλωτό ρυθμό των ασβεστωμένων κατοικιών που είναι χωμένες στην πλαγιά. Ώχρες, ζεστά γκρίζα και κιμωλιένια λευκά φέρουν το βάρος της σκηνής, ενώ οι σκιές πέφτουν σε αποσβεσμένα μπλε και απαλά λιλά, χωρίς σκληρή αντίθεση. Η εκτέλεση είναι οικονομική και ματ: στρώσεις χρώματος και διακεκομμένες στεγνές πινελιές αποδίδουν την κοκκώδη υφή του ξεβαμμένου σοβά και της ηλιοκαμένης πέτρας. Οι άκρες μαλακώνουν εκεί που ο αέρας φαίνεται να τρέμει, και οι ασβεστωμένες πρόσοψες κρατούν μικρές φωτεινές στιγμές ενάντια στους γήινους τόνους. Το φως είναι διάχυτο, χωρίς εστία. Η ησυχία εδώ μοιάζει αρχιτεκτονική, εγκατεστημένη στην πέτρα, που κρατά το απόγευμα ακίνητο.