Σκυροσ στερια και θαλασσα

Η Σκύρος απλώνεται μπροστά — ώχρα ακτή από τη μια, αιγαιοπελαγίτικο μπλε από την άλλη, ο ορίζοντας χαμηλός και ίσιος.

Υπάρχει μια ησυχία σε αυτό τον τόπο — η ησυχία που έρχεται το μεσημέρι. Το μάτι κινείται αργά από τα ζεστά βράχια του προσκηνίου, όπου η ώχρα και το λάδι ζεσταίνουν, προς το νερό, εκεί που η στεριά λιώνει μέσα στη θάλασσα. Τα βαθιά, ψυχρά μπλε απαντούν στους ζεστούς τόνους της ακτής, με τα ηλιοκαμένα λευκά να ξεχωρίζουν στις ράχες. Το φως πέφτει κατακόρυφα, κόβοντας κάθε προεξοχή με καθαρή γραμμή. Λεπτή, αέρινη πάστα στον ουρανό, πολύ πιο πυκνή πάνω στις ηλιόλουστες πέτρες — διακρίνεται ο όγκος τους. Το νερό μένει ήσυχο, με σταθερές πινελιές που αφήνουν την επιφάνεια ομαλή. Ο χρόνος αργοπορεί εδώ, σταματώντας στο άκρο του νησιού.