Το τελος φθανι...Συνθεση

Μια μάζα ανθρακιού και ώχρας κυριαρχεί στο κέντρο, πυκνή και ξυσμένη, ενώ ψήγματα καδμίου κόκκινου και άρρωστου κίτρινου σχίζουν τη γύρω τέφρα.

Από τον σκούρο αυτό πυρήνα, οδοντωτές μορφές ακτινώνουν προς τα έξω, σε λεπτότερες, φαντασμαγορικές στρώσεις, ώσπου οι άκρες διαλύονται σε απαλές περιφέρειες. Το μάτι κινείται πρώτα στη μάζα της πυκνής πάστας, ύστερα προς τα απαλά όρια. Βαθύ ομπρ, ανθρακί και τεφρό γκρι κρατούν το πεδίο, ενώ μικρές κηλίδες κόκκινου και ένα άρρωστο κίτρινο ξεπηδούν μέσα από το σκοτάδι σαν σήματα κινδύνου. Η εκτέλεση εναλλάσσεται από πυκνή, ξυστή πάστα σε σταγόνες και ημιδιαφανή πέπλα λευκού τιτανίου που απλώνονται πάνω σε σκούρα υποστρώματα, έτσι ώστε το φως να φαίνεται να αναδύεται από μέσα, όχι να πέφτει από πάνω. Δεν υπάρχει ορίζοντας, δεν υπάρχει αγκύρωση, μόνο πίεση και ρήξη στην επιφάνεια. Μια βαριά ακινησία απλώνεται πάνω στο έργο, φορτισμένη με το ήσυχο βάρος κάποιου πράγματος που δεν έχει ακόμη φτάσει.