Τοπιο,συνθεση

Αυτή η ταινία ώχρας εκτείνεται ακριβώς στη μέση, συναντώντας πιο ήπιες ροές αποχρώσεων σχιστόλιθου και οστού. Η επιφάνεια κρατά μια ήσυχη βαρύτητα.

Υπάρχει κάτι το εδαφικό σε αυτό το έργο, σχεδόν γεωλογικό στη στρωματογραφία του. Ένας χαμηλός ορίζοντας, μόλις υπονοούμενος, τραβά το βλέμμα πλάγια σε όλη την έκταση. Τα πιο πυκνά χρώματα αγκυρώνουν το κάτω τμήμα, ενώ ανοιχτόχρωμες πλύσεις αφήνουν την κορυφή να αναπνέει. Το έργο μένει πιστό στις γήινες αποχρώσεις του — η βαθιά ώχρα και η σιέννα συναντούν ένα αμυδρό σκούρο γκρι σχιστόλιθου, με λεπτά πέπλα εκρού να μαλακώνουν τις μεταβάσεις. Η πινελιά αλλάζει συνεχώς χαρακτήρα: από σπασμένα αγγίγματα σε μακρύτερες διαδρομές όπου η μπογιά αραιώνει και μόλις που διακρίνεται ο πάτος κάτω από αυτήν. Το φως είναι εντελώς διάχυτο. Μαζεύεται απαλά στα σημεία όπου συναντιούνται τα χρώματα. Η ατμόσφαιρα μοιάζει ησυχασμένη, σαν το τοπίο να έχει αδειάσει από τον καιρό και να το αφήνουν να θυμηθεί τον εαυτό του.