Μακαβριο γελιο-συνθεση

Μια χλωμή χαρακιά κόβει τον καμβά εκτός κέντρου — κάτι ανάμεσα σε χαμόγελο και πληγή, σαν κρανίο, αλλά χωρίς να παγιωθεί σε τίποτα.

Όλα εδώ φαίνονται συμπιεσμένα, συγκρατημένα. Η οδοντωτή γραμμή στην κορυφή ρίχνει το μάτι κατευθείαν στις σπασμένες μορφές στο κέντρο, που μοιάζουν με στόμα ή κρανίο, χωρίς όμως να παγιώνονται σε κάτι συγκεκριμένο. Τα βαθιά, μελανιασμένα βιολετί και οι καπνιστοί γήινοι τόνοι τραβούν αντίθετα από εκείνο το κοφτό λευκό. Η πάστα είναι ανήσυχη: λεπτές, νευρικές γραμμές χαραγμένες πάνω σε πυκνά, ουλωμένα τμήματα. Το φως έρχεται έμμεσα, σχεδόν φαντασματικό, και οξύνει την αναταραχή. Τίποτα δεν μένει σταθερό. Οι άκρες θολώνουν και ξαφνικά κόβουν. Μια συγκρατημένη ανησυχία απλώνεται σε όλη την επιφάνεια, σαν γέλιο που δεν ανακουφίζει.