Ζαγορα,ανοιξη,σπιτια,δενδρο,βουνα

Τα πέτρινα σπίτια της Ζαγοράς κρατούν σταθερά την κατηφόρα, ένα μοναχικό δέντρο υψώνεται δεξιά στο κέντρο, και οι ράχες χάνονται μακριά σε χλωμή λεβάντα.

Η άνοιξη εδώ νιώθει τόσο ήσυχη. Είναι μια αργή αφύπνιση. Το βλέμμα γλιστρά από τα μικρά πέτρινα σπίτια, περνά δίπλα από εκείνο το μοναχικό δέντρο και φτάνει ως τις στρωματισμένες ράχες που σβήνουν σε χλωμά μπλε και λεβάντα. Η γη ανάμεσά τους κρατά μόνο αμυδρά πράσινα και σκονισμένα καφέ. Ακόμα και η πινελιά αναπνέει διαφορετικά σε ολόκληρο τον καμβά — τραχιά και στεγνή στους φθαρμένους τοίχους, μαλακώνει σε κουκκίδες για τα φύλλα. Το φως είναι χαμηλό και απαλό. Απλώς χαϊδεύει την πέτρα, δίνοντας σχήμα σε όλα χωρίς να ταράζει την ηρεμία. Μια συγκρατημένη σιγή απλώνεται πάνω στο χωριό, αργόσυρτη σαν το πρωινό που ζεσταίνει τις πέτρες.