Τοπιο με φοντο το Κιατο και τον Κορινθιακο

Οι χλωμές στέγες του Κιάτου κρατούν τη μέση απόσταση, κι από πίσω τους ο Κορινθιακός ανοίγεται σε ασημένια θολούρα.

Μια ησυχία απλώνεται πάνω σε αυτή την ακτή, ακριβώς τη στιγμή που η μέρα αρχίζει να μαλακώνει. Το έδαφος στο πρώτο επίπεδο είναι ζεστό ώχρα και στεγνό καστανόχρωμο. Η πόλη ξεκουράζεται στο μέσο βάθος — μόνο χλωμές στέγες ανάμεσα στο χαμηλό πράσινο. Πιο πέρα, ο κόλπος απλώνεται σε λωρίδες ασημί και σχιστολιθικού μπλε, κι η απέναντι ακτή χάνεται σχεδόν μέσα στην ομίχλη. Η ίδια η μπογιά φαίνεται να μετατοπίζεται καθώς την κοιτάς — πιο συμπαγής στη γη, έπειτα πιο χαλαρή και ρευστή πάνω στο νερό, όπου μικρές πινελιές λευκού πιάνουν το φως. Ο αέρας κουβαλά εκείνη τη βαθιά μεσογειακή γαλήνη, και ο χρόνος επιβραδύνεται στην άκρη του νερού.