Καικια στον Παρο,σουρουπο

Τα καΐκια κάθονται χαμηλά στα παριανά αγκυροβόλια, με καρίνες φθαρμένες σε ώχρα και ξεθωριασμένο μπλε, καθώς το βαθύ πορτοκαλί χύνεται στο νερό.

Αυτή είναι η ησυχία που κατακάθεται όταν η δουλειά της ημέρας έχει τελειώσει. Τα ξύλινα σκαφή κάθονται βαριά στο νερό, οι καρίνες τους πιάνουν τον τελευταίο ήλιο σε πινελιές ώχρας και ξεθωριασμένου μπλε. Το σαθρό ξύλο δεν κρύβει τίποτα από το χρόνο που πέρασε. Ακριβώς πίσω τους, μια πέτρινη προκυμαία και μερικά ανοιχτόχρωμα κτίρια διαλύονται ήσυχα στο βάθος. Και ο ουρανός… ανοίγει απλόχερα, χύνοντας εκείνο το βαθύ πορτοκαλί και το απαλό ροζ στη θάλασσα, όπου ανακλώνται σαν τρεμάμενο φως. Το ίδιο το ηλιακό φως μοιάζει βαρύ, επιχρυσώνοντας κάθε άκρη και τεντώνοντας τις σκιές μακριά. Το σούρουπο απλώνεται πάνω από το λιμάνι, και ο χρόνος επιβραδύνεται μαζί του.