Ποταμοπλια στον Συκουανα,αρμονια ροζ
MK1727
Για το Έργο
Στην όχθη της Συκουανάς, το ροζ και το μοβ αναμειγνύονται αδιόρατα — νερό, χορτάρι και ουρανός διαλύονται σε μια ενιαία, ήρεμη χροιά.
Υπάρχει μια βαθιά απαλότητα σε αυτό το φως. Όλα φαίνονται μαλακά. Βυθίζεσαι αβίαστα στα χόρτα του πρώτου πλάνου, κι από εκεί ακολουθείς το νερό καθώς στρίβει προς εκείνη την ομιχλώδη απόσταση. Ολόκληρη η σκηνή αναπνέει σε τόνους ροζ και ώχρας, που ανακουφίζονται από λιλά σκιές και μικρές πινελιές κρέμ εκεί που ξεκουράζεται το φως. Αξίζει να προσέξει κανείς πώς μεταβάλλεται η γραφή: φαρδιές σαρώσεις για το νερό και τον ουρανό, κι έπειτα πιο πυκνές, υφασμένες αγγίξεις που χτίζουν την όχθη. Τα λουλούδια αποκτούν σχεδόν μια ήσυχη παρουσία. Θυμίζει αργά απόγευμα, με εκείνο το απαλό φως να διπλασιάζει όλο το χρώμα στο κάτοπτρο του ποταμού. Ο χρόνος επιβραδύνεται εδώ, κι η όχθη κρατά την ανάσα της.